ονειροπαγιδα...

Και λίγο λίγο με ζυγώνει προς το τώρα
όχι δεν θέλω να ξέρω δεν ήρθε ακόμα η ώρα
το μέλλον με φοβίζει, δε θέλω να το δω
χτυπάω να σπάσω τα δεσμά μου να φύγω να λυθώ.
Όμως, τότε οι φωνές γίνονται λεει πιο δυνατές
και τριγύρω μου χορεύουν και γελάνε οι σκιές
το δωμάτιο μικραίνει και οι τοίχοι σιγοκλείνουν
κι οι ρωγμές φωτιά παντού να φτύνουν.

Χρώματα πολλά τριγύρω μου ν' αλλάζουν
παλιές μορφές να με τρομάζουν
ν' ακούω κλάματα λεει κάτω από τη γη
να θέλει λεει η ψυχή από το σώμα μου να βγει.

Να φύγει απ' τη φωτιά και αγκαλιά λεει με το φως
να ταξιδέψει όπου διαλέξει ο θεός
όμως αργεί λες και κάποιος τη κρατά
και τότε ουρλιάζω δυνατά.

ACTIVE MEMBER - Εφιαλτης

...εφιαλτης που δεν τον αντεχω πια.Καθε φορα που...επιστρεφει.Δε μπορω αλλο τα γελια τους,το χλευασμο τους,την ταπεινωση.Σφιγγω τα δοντια για ν'αντεξω,τοσο δυνατα που μετα πονουν μαζι με το κεφαλι μου,εχω ηδη σπασει αρκετα.Ξυπναω μουσκεμα στον ιδρωτα,την αλλη μερα δε βλεπομαι κι απο διαθεση...
Καντο να σταματησει...