brainstorm...

Πάλι ρωτάς τί έφταιξε
κι ένα σου δάκρυ έτρεξε
πάλι ρωτάς τί φταίει....

μπηκα σε ενα μαγαζι με ρουχα...απο τα ηχεια ακουγοταν Ρεμος...στο ταμειο ο κουκλος με ρωτα"ωραια,δεν τα λεει;"ωραια τα λεει μαναρι μου,ωραια και σωστα και τοχουμε και φρεσκο το μαθημα,ετσι ειναι οπως τα λεει ο καλλιτεχνης και μπηγω τα κλαματα γιατι τα λεει ο Ρεμος κι εγω τα ζω...εκπληκτικη η ευκολια με την οποια ο κουκλος παρατα το ταμειο κι ερχεται να μ'αγκαλιασει,ενας αγνωστος απο το πουθενα...εκπληκτικη κι η αντιδραση μου... τον σπρωχνω μακρια και βιαζομαι να φυγω ψελλιζοντας ενα σ'ευχαριστω...ανατριχιαζω με το αγγιγμα οποιουδηποτε ανθρωπου,οποιουδηποτε φυλου...κι η βασω με πηρε αγκαλια γιατι ενιωσε οτι το χρειαζομαι αλλα...η ιδια ανατριχιλα,η ιδια απεχθεια...ποιος;εγω,το τζανκι της αγκαλιας!

Την Κυριακη αδειασα το Σπυρακο,το μονο ανθρωπο που ετρεξε για μενα...το μονο ανθρωπο που σκεφτηκε να με βοηθησει με το καζανακι για να μην πληρωσω παλι τα μαλλιοκερατα μου...του φερθηκα με μεγαλη αγενεια κι ας ειναι ο μονος ανθρωπος που θελει την παρεα μου...θελει;ηθελε...

Μαζευτηκαν λυκοι στο μαντρι ειναι η αληθεια...δυστυχως γι'αυτους και παρολο που με κολακευει το ενδιαφερον τους λενε λογια που τα εχω φρεσκα στα αυτια και κανουν κινησεις που εχω ξαναδει...sorry guys,το μαγαζι εκλεισε...οποιος προλαβε ,προλαβε...

κοιμαμαι,ξυπναω,τρωω,παω για δουλεια,δε γελαω,δε μιλαω,το σωμα μου το χαβα του,με τις δικες του απαιτησεις και τα θελω του,δεν το ακουω ομως πια,
δεν του δινω σημασια,να κι αν εχεις κ..... να κι αν δεν εχεις κι αυτο με εκδικειται φυσικα...το ποδι μου ποναει καθε μερα περισσοτερο,το στομαχι μου κανει τα δικα του,χεσμενο τοχω,μονιμος ο πονος στο στηθος,αριστερα...ωρες ωρες γινεται πιο δυνατος,πιο μαχαιρια...
ο Γιωργος ευγενικα και διακριτικα μου ειπε"μηπως να πας σε κανα γιατρο;ετσι,προληπτικα"να μου πει τι ρε Γιωργο;οτι πασχω απο τη σοβαροτερη μορφη καρκινου,της καρδιας τουτεστιν ερωτας που ελεγε και σε μια ταινια;
Δεν ξερω για ποιο λογο ζω,ουτε καν αν θελω...

κι εχω και δουλειες να κανω ρε γμτ...να πλυνω τα σεντονια τα γαλαζια,να πεταξω τα "παιχνιδια"μου,δε μου χρειαζονται πια,ουτε θα μου χρειαστουν ποτε ξανα...μακαρι να μπορουσα να βαλω πλυντηριο και στη μνημη και να ξεχασω τη χροια της φωνης,τις μυρωδιες,το χαδι,το φιλι,την ανατριχιλα την ωραια,τις εκφρασεις του προσωπου την υστατη στιγμη που ελεγε κι ο Σιδηροπουλος...πουτανα μνημη,με εγκαταλειπεις οποτε σου τη βαρεσει κι οχι οταν πρεπει...

δεν ειμαι απο τους ανθρωπους που σωνονται με την αδιαφορια,
με το γραψιμο,με την αποσταση και την εξαφανιση...οσο πιο μακρια τοσο χειροτερα για μενα...αναποδος ανθρωπος,το λεει κι η μανα μου...κατι ξερει,αυτη με γεννησε...το γιατι,κανεις δεν το καταλαβε αφου ουτε σε αυτην εχω δωσει χαρα...ουτε και σε κανεναν αλλο...

Πονάει η αγάπη μάτια μου πονάει
εγώ το ξέρω απ' όλους πιο καλά
πονάει όταν σ΄ αφήνει σαν τη θηλιά σε πνίγει
πονάει η αγάπη μάτια μου πονάει.

Πάλι γυρεύεις αφορμή
μια αιτία να βρεθεί
να σηκωθείς να φύγεις.

Όμως δεν ξέρεις που να πας
και στα χαμένα θα γυρνάς.

Σ'ένα ρεμπέτικο τρελό
παραπατάς απ' το πιοτό
και τον καημό σου πνίγεις.

Σ' ένα χορό της μοναξιάς
παραπατάς παραμιλάς
και λίγο λίγο σβήνεις.

Στελιος Ροκκος ειναι αυτο...