ακυρο...

ονειρέψου με μα μη μ' αγγίζεις
Είμαι σύρμα από ρεύμα κομμένο...κιτρινα ποδηλατα.
μη μ'αγγιζεις,καιω τα παντα γυρω μου,καταστρεφω τους αλλους...δεν ξερω να χαιδευω το εγω σου ουτε να σου ανεβαζω το ηθικο...δε μπορω να μιλησω για σοβαρα θεματα,δεν εχω παιδεια,δεν εχω εκπαιδευση.
Δεν εχω κυρος,ειμαι ακυρη...κι οι ταινιες του αλμοδοβαρ μου αρεσουν για την υστερια και τον παραλογισμο τους,στοιχεια καθαρα δικα μου...γιατι δεν εχω την ποιοτητα που απαιτειται για να τις καταλαβω και να συζητησω για αυτες μετα.
Μιλαω πολυ,γινομαι κουραστικη...κλαιγομαι συνεχεια...τα θεματα που επιλεγω ειναι βαρετα...δεν εχεις απο που να πιαστεις,φυγε οσο προλαβαινεις.
Εχω γινει επιθετικη τωρα τελευταια,τη λεω συνεχως στους αλλους ρωτα το φαφαλακι τι ακουσε χτες...και χωρις να φταιει αλλα να...μου θυμισε εσενα.
Μη μ'αγγιζεις,μαζεψε τα χερια σου,δε θελω αυτο που θελεις...δε συμβιβαζομαι με το μετριο,δε ριχνω το κοντερ...οταν εισαι στα κοκκινα δεν ξεπουλιεσαι.
Οχι εγω...μια αγκαλια μπορεις να με παρεις;σκετη χωρις παρελκομενα...το μελος του σωματος σου που αντιδρα στο αγγιγμα δε με ενδιαφερει,κρατα το για αλλη...οχι φιλι,ουτε στο μαγουλο,μου φερνει αναγουλα...καραδοκει ο κινδυνος...ειτε θα ειναι αδιαφορο ειτε θα ειναι παουερ...δε θελω ουτε το ενα ουτε το αλλο...ειναι νωρις για να ξανακαω...αφου καιγομαι ακομα...σαν το δασος στο πορτο γερμενο που καιγοταν μερες μαζι με τις αναμνησεις μου...κι η καρδια μου πεταμενη στα σκουπιδια...εκει πισω απο τον αρχαιολογικο χωρο στο ραγισμενο καστρο απο κατω...μην τολμησεις να πεις το σ'αγαπω...μονο απο ενα στομα το πιστευω...κι αυτο δεν ειναι το δικο σου...

στα αυτια αντηχει μια φραση...δεν εισαι καλη ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ...ΝΟΜΙΖΕΣ ΟΤΙ ΗΣΟΥΝ...