ο χορος του Ζαλογγου....

βρισκομαι σε κομβικο σημειο για αλλη μια φορα,Μαρτης γαρ...τουτεστιν...ειμαι ετοιμη να αρπαχτω
(παλι ) απο τον πρωτο τυχοντα για να ξεφυγω απο αυτα που με ενοχλουν παυλα πονανε...
για να μην ψαχνω παρεα για καφε-ποτο-εξοδο,για να μην ξαναπερασω γενεθλια - γιορτες-αργιες-τριημερα-καλοκαιρια μονη μου,για να μην περιμενω με τις ωρες ενα μηνυμα που δεν ερχεται κι αυτια για να μιλησω και για να μην ακουω δικαιολογιες της εσχατης υποσταθμης που ελεγε κι η γιαγια Μαρινα που μου θυμιζουν οτι δεν υπαρχει δε μπορω υπαρχει ΜΟΝΟ δε θελω...
Ειναι σαφεστατο οτι παλι κομματια θα γινω,παλι θα προδοθω,παλι θα με ποδοπατησουν,παλι θα εξαφανισουν τα ψηγματα της ανυπαρκτης αυτοπεποιθησης μου παλι θα κλαψω παλι θα γελασω που λεει κι η Μαρινελλα και....ξανα προς τη δοξα τραβα,ειναι και της  μερας...δεν ειμαι Σουλιωτισσα αλλα ενα χορο του Ζαλογγου με βλεπω να τον ριχνω παλι...