Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΙ Η ΤΡΕΛΛΑ

Στην αρχή των χρόνων, όταν δεν υπήρχε ακόμα τίποτα, όταν δεν υπήρχε ο χρόνος επειδή κανένας δεν είχε εφεύρει τίποτα για να κάνει τον υπολογισμό του. Όταν ούτε κι ο άνθρωπος ακόμα δεν υπήρχε,οι κακίες και οι αρετές πέρασαν καιρό διαφωνώντας σχετικά με το ποιος θα κατοικούσε στο σώμα των ανθρώπων, οι κακίες ή οι αρετές. Και δεν συμφωνούσαν με κανένα τρόπο. Και όπως κανένας δεν συμφωνούσε,η Τρέλα, που ήταν τρελή, είχε μια ιδέα που της φάνηκε λαμπρή. Και είπε στη συνεδρίαση:

-Έχω μια ιδέα, έχω μια ιδέα για να λύσω τη διαφωνία!.
Όλοι περίμεναν με αγωνία να ακούσουν την ιδέα.
-Είναι μια λαμπρή ιδέα που σίγουρα δεν θα αποτύχει. Ναι, ναι, ναι, ναι.
Σε αυτό το σημείο η Ραδιουργία παρακινούμενη απο την Περιέργεια ρώτησε τελικά:
- Μα ποιά είναι τελικά αυτή η καταπληκτική ιδέα;Σε ακούμε..
- Ακούστε αυτή την τόσο καλή ιδέα.Είναι ένα παιχνίδι.
Η τρέλα συνέχισε να χοροπηδά χαρούμενη και φαινόταν ότι δεν θα έλεγε τίποτα άλλο οπότε η Ραδιουργία ρώτησε πάλι:
- και εκείνο το παιχνίδι που μας λες τι είναι;
- Είναι πολύ απλό, είναι ένα λαμπρό παιχνίδι και πολύ διασκεδαστικο.Είναι το παιχνίδι του κρυφτού.
Κατόπιν η Ραδιουργία ξαναρώτησε:
- και ποιος δαίμονας των παιχνιδιών είναι αυτός;
- Πολύ εύκολο, πολύ εύκολο, πολύ εύκολο,είπε η Τρέλα χοροπηδώντας γύρω από την Ραδιουργία , ένας από μας θα μετρήσει από το ένα έως το εκατό σε έναν πολύ μεγάλο κορμό και με καλυμμένα μάτια. Και οι άλλοι θα τρέξουν να κρυφτούν όπου μπορούν.Οταν τελειώσει το μέτρημα,αυτός που τα φυλάει θα βγει να ψάξει για τους άλλους. Εάν ο τελευταίος που θα βρεθει είναι μια αρετή, θα είναι οι αρετές εκείνες που θα κατοικήσουν στο άτομο σε μεγαλύτερο αριθμό, εάν είναι μια κακία θα είναι οι κακίες εκείνες που θα κατοικούν στους ανθρώπους. Κατόπιν κάποιος από το πλήθος είπε:
- Και εάν βρει ένα ζευγάρι αρετής και κακίας;
Η Τρέλα σκέφτηκε για μια στιγμή και απάντησε
- Πολύ απλό, θα μοιραστούν εξίσου.
Η Εξυπνάδα σκεφτόταν χωρίς να μιλά:"Τι καταπληκτική ιδέα και κοίτα σε ποιόν πήγε!Γιατί δεν ήρθε σε μένα μια τέτοια ιδέα;."
Κατόπιν η Ραδιουργία ρώτησε
- Και ποιος πρόκειται να μετρήσει;
Και η Τρυφερότητα απάντησε: - Προχώρα Τρέλα, αφού αυτή η τόσο καλή ιδέα ήταν δική σου,ποιος καλύτερος από εσένα;
- Σύμφωνοι,σύμφωνοι,σύμφωνοι είπε η Τρέλα.
Και πήγε σε έναν κορμό κι άρχισε να μετρά:
- Είκοσι επτά, σαράντα και δύο, δεκατέσσερα, εξήντα...
Όλες οι αρετές και οι κακίες έτρεξαν να κρυφτούν.
Η Δικαιοσύνη πήρε από το χέρι την Αλήθεια, επειδή η αλήθεια συνοδεύει πάντα τη δικαιοσύνη, και πήγαν μέχρι έναν ποταμό που ήταν κρυστάλλινος και καθαρός.
Και είπε η Δικαιοσύνη:
- Θα κρυφτούμε εδώ,για να μάθουν να λένε ότι η δικαιοσύνη δεν είναι καθαρή!
Και η δικαιοσύνη κρύφτηκε στην καρδιά του ποταμού μαζί με την αλήθεια.
Η Ονειροπόληση πήρε την Τρυφερότητα μαζί της και με μικρά άλματα πήγαν μακριά να κρυφτούν πίσω από ένα ρόδινο σύννεφο. Και εκεί άρχισαν να χρωματίζουν τα σύννεφα με κόκκινους, ρόδινους και μπλε τόνους. Γι αυτό το σούρουπο ο ουρανός γεμίζει με σύννεφα αυτών των χρωμάτων.
Ο Πόθος πήρε το Πάθος κι οι δυο τους έσκαψαν ένα βουνό για να κρυφτούν μέσα του. Αλλά μόλις η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει μέσα του,οι βράχοι που θερμαίνονταν πετάγονταν επάνω λιώνοντας μέχρι που ο Πόθος και το Πάθος γέννησαν ένα ηφαίστειο σε εκείνο το βουνό.
Η Τεμπελιά δεν κινήθηκε από κει όπου ήταν. Με τη Νύστα που είχε κανείς από τους δυο δεν πήγαινε ούτε βήμα παραπέρα για να κρυφτούν και με μεγάλη δυσκολία πήγαν ίσα ίσα μέχρι μια όχθη που ήταν εκεί κοντά κι ο ένας έπεσε πάνω στον άλλο για να κοιμηθεί.
Και έτσι πήγαν μακριά όλοι, όλοι εκτός από δύο.
- τριάντα και τρία, πενήντα και οκτώ, επτά...
Η Ζήλια, ζηλόφθονη όπως πάντα, ήθελε να ξέρει που κρύφτηκε ο καθένας και για αυτό παρέμεινε εκεί.
-εβδομήντα και επτά, ογδόντα και έξι, πενήντα και ένα...
Ενας άλλος που δεν κρύφτηκε ήταν ο Ερωτας επειδή ο έρωτας είναι αναποφάσιστος και δεν ήξερε πού να κρυφτεί.
Η Τρέλα έφθανε στο τέλος του μετρήματος:
- ενενήντα και οκτώ...
Ο Ερωτας κι η Ζήλια δεν ήξεραν που να κρυφτούν.
Η Ζήλια είδε ένα πεύκο και σκέφτηκε να κρυφτεί εκεί πάνω.
- ενενήντα και εννέα...
Την τελευταία στιγμή ο Ερωτας ρίχτηκε σε έναν τριανταφυλλώνα με κόκκινα τριαντάφυλλα όπου κανένας δεν είχε κρυφτεί επειδή ήταν γεμάτος αγκαθια.
- και εκατό.Φτου και βγαινω!
Η Τρέλα εμφανίστηκε και άρχισε να ψάχνει τους συντρόφους της.
- Φτου για την Πίστη.
Η Πίστη, πιστή όπως ήταν, δεν είχε κινηθεί από το πλευρό της τρέλας.
-Φτου για την Ελπίδα.
-Η Ελπίδα είχε κρυφτεί κοντά ελπίζοντας ότι δεν θα την έβρισκαν.
- Φτου για την Αγνοια.
- Η Αγνοια, ταραγμένη ρώτησε”τι παίζουμε;”
- Φτου για τη Λαιμαργία που τρώει τις πίτες.
- Φτου για την Υπερηφάνεια, η οποία Υπερηφάνεια έφυγε νευριασμένη λέγοντας:
-Μα είχα κρυφτεί τόσο καλά,και με βρήκες κι από τους τελευταίους έτσι καλά που είχα κρυφτεί!
- Φτου για την Ταπεινότητα.
Η Ταπεινότητα πλησίασε την τρέλα και είπε:
- η αλήθεια είναι ότι έχετε βρει ένα σωρό αρετές
– Φτου για την Τεμπελιά.
Η τεμπελιά συνέχισε γαλήνια τον υπνο της παρόλο το σάλο που η Τρέλα έκανε. Η τρέλα έφθασε μέχρι τον κρυστάλλινο ποταμό,κοίταξε στο βυθό του και είδε την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη. Και φώναξε:
- Η δικαιοσύνη και η αλήθεια είναι εκεί κάτω.
Η Δικαιοσύνη, που είδε ότι την είχαν δει, ανατάραξε το βυθό έτσι ώστε τα νερά να γίνουν θολά και να μη μπορούν να τους δουν.
Και είπε στην αλήθεια:
- Εσυ μείνε εδω κι εγώ θα πάω και θα πείσω την τρέλα ότι δεν σε έχει δει.
Και η Αλήθεια έκανε ότι της είπε η Δικαιοσύνη και η δικαιοσύνη άρχισε το τρέξιμο πίσω από την τρέλα, και έτρεχε όλο και περισσότερο όταν σκόνταψε ξαφνικά επάνω σε μια πέτρα και έπεσε. Με την πτώση χτύπησε το ένα γόνατο , αλλά ακόμα κι έτσι συνέχισε το τρέξιμο αλλά όταν έφθασε,η τρέλα ήδη είχε φθάσει. Γι αυτό η δικαιοσύνη τρέχει, αλλά πάντα αργεί. Και από τότε η αλήθεια δεν φαίνεται από καμιά πλευρά.
Κατόπιν η Τρέλα παρατήρησε ότι το βουνό όπου είχαν κρυφτεί το Πάθος και ο Ποθος ήταν τώρα ένα ηφαίστειο.
- Τι παράξενο!είπε . Και πήγε να ερευνήσει. Έτσι η Τρέλα άρχισε να ανεβαίνει μέχρι που παρουσιάστηκε στο χείλος του κωνου.Και εκεί κάτω,ο Ποθος και το Παθος εκαναν όλα όσα αντιπροσώπευαν.
- Φτου για τον Ποθο και το Πάθος που είναι εκεί κάτω και κάνουν πράγματα άσχημα!Κι έφυγε μακριά αφήνοντας τον Ποθο και το Πάθος, που δεν είχαν ανακαλύψει τίποτα,απασχολημένοι καθώς ήταν με τα πράγματά τους.
Σύντομα η Τρέλα πρόσεξε τον ορίζοντα και είδε τα σύννεφα των χρωμάτων με μορφή δράκων,ελεφάντων, πριγκίπισσας, ξωτικών και κάστρων. Και σκέφτηκε:
"Αυτό φαίνεται δουλειά της Ονειροπόλησης και εάν η Ονειροπόληση είναι εκεί,εκεί θα είναι κι η Τρυφερότητα".
Και πράγματι, έτρεξε μέχρι τα σύννεφα και εκεί είδε την Ονειροπόληση που έλεγε τις ιστορίες της στην Τρυφερότητα και αυτή έδινε στα σύννεφα τις μορφές που η Ονειροπόληση της αφηγουνταν.
Και η τρέλα, που τους βλέπει έτσι δεν θέλησε να τους ενοχλήσει και έγραψε σε ένα σύννεφο: "Φτου για την Ονειροπόληση και την Τρυφερότητα.".
Η τρέλα ήδη τους είχε ανακαλύψει όλους εκτός από δύο: τη Ζήλια και τον Ερωτα.Δεν ήξερε πλέον πού να ψάξει και κοιταξε τον ουρανό για να ζητήσει βοηθεια.Και με αυτό είδε τη Ζήλια που ήταν στην κορυφή του πεύκου.
- Φτου για τη Ζήλια!Η Ζήλια,σκασμένη από τη ζήλια που δεν είχαν ακόμα βρει τον έρωτα κατέβηκε από το δέντρο και είπε:
- Ο Ερωτας είναι κρυμμένος πίσω από εκείνους τους θάμνους.
Η Τρέλα πήγε προς τους θάμνους αλλά δεν είδε τον Ερωτα για αυτό είναι δύσκολο να βρεθεί μερικές φορές. Αλλά ψάχνει καλά..
-είναι εκεί επιμένει η ζήλια.
Η τρέλα προσπάθησε να ανοίξει τους θάμνους με τα χέρια αλλά τρυπήθηκε
- Αουτς!!
Και είναι γι αυτό που μερικές φορές ο έρωτας κάνει τη ζημιά χωρίς να το θέλει. - -Αλλά ψάξε καλά,σίγουρα είναι εκεί,φωνάζει η Ζήλια ανεβαίνοντας στο πεύκο.
Η τρέλα δεν ήξερε πλέον τι να κάνει και πήρε ένα μυτερό κλαδί και άρχισε να τρυπά τους θάμνους με αυτό..

Μια κραυγή ακούστηκε που τους πάγωσε όλους
- Aαααααααχ!
Ο έρωτας πετάχτηκε από τους θάμνους με τα μάτια του τυφλά και λουσμένα στο αίμα.
Η Τρέλα δεν ήξερε τι να κάνει , όλοι έτρεξαν κοντά του για να τον φροντίσουν και πεθαίνοντας από τις τύψεις για αυτό που είχε κάνει υποσχέθηκε στον έρωτα ότι από εκείνη την στιγμή θα ήταν ο πιστός ακόλουθος του. Και είναι για αυτό που λένε ότι ο έρωτας είναι τυφλός και συνοδεύεται πάντα από την Τρέλα!