βρεχει...

βρεχει...επιτελους.Λατρευω τη βροχη...βοηθαει.
ανακατευονται τα δακρυα με τις σταγονες της ομως τουλαχιστον ετσι δε χρειαζεται να κρυφτω...δεν ξερουν οτι ειναι δακρυα,νομιζουν οτι ειναι σταγονες...καλυτερα ετσι.
ευτυχως δε φοραω ποτέ μακιγιαζ...γλυτωνω το μουτζουρωμα...παρολα αυτα σε λιγο θα φορεσω τη μασκα τη χαρωπη,το επιβαλλει ο εργασιακος χωρος.θελω να το βαλω στα ποδια παλι...να φυγω ξανα...ειναι πιο ευκολο ετσι.αυτο το εχω μαθει καλα,να τρεχω να ξεφυγω απο τη σκια μου...ειχαν δικιο τα κοριτσια που μου ελεγαν οτι καποια στιγμη πρεπει να σταματησω να φευγω απο παντου,οτι καπου πρεπει να ριζωσω.
δε γινεται...μονο σε ενα μερος αισθανομαι καλα κι αυτο το μερος πρεπει να το εγκαταλειψω.μεγαλο το κοστος...ποναει πολυ...ποναει τους αλλους...γουσταρα πολυ να ειμαι η δουλτσινεα στο παραμυθι καποιου δον κιχωτη αλλα παντα με νικουσαν οι ανεμομυλοι...ο σαντσο παντσα δε,απουσιαζει μονιμως...ποια δουλτσινεα βρε ηλιθια;δαρμενο σκυλι που δεν εχει κουραγιο να γλειψει τις πληγες του εισαι!
σκασε πια...