μοντερνα κοκκινοσκουφιτσα...

παλι εφαγες τα μουτρα σου κοριτσακι...ελα να σε κανω αγκαλιτσα.
η δικια μου αγκαλια ειναι παντα ανοιχτη,το ξερεις.
ωραιο τα δασος,το ξερω...γεματο απο πλασματα λαμπερα,χαμογελαστα,με ωραια χρωματα...και ξερω οτι σου ελειψαν τα χρωματα πολυ παρα πολυ.
το δασος ομως μικρη μου δεν εχει μονο νεραιδες χαμογελαστες και καλοκαγαθους νανους,εχει και τελωνια,καπου τριγυρναει και η κακια μητρια με το δηλητηριασμενο μηλο και κυριως λυκοι,πολλοι λυκοι τυλιγμενοι σε προβιες.
παρουσιαζονται σαν προβατα,εχουν βαθια ζεστη φωνη,λενε αυτα που θες ν'ακουσεις,ριχνουν ματιες ολο λαχταρα,τα χερια τους ειναι τρυφερα,τα λογια τους βαλσαμο σωστο στην πονεμενη καρδια σου.
υπαρχει παντα εκει γυρω και μια πριγκιπισσα λαμπερη κι αυτη με ωραιοτερα ρουχα και τελειο μακιγιαζ που καραδοκει...καραδοκει να βαλει το προβατο που ξεστρατισε ξανα στο μαντρι,καραδοκει να σου δειξει οτι δε μετρας κι οτι δεν εχεις τιποτα της προκοπης μεσα στο φτωχικο καλαθι σου.πολλες φορες τη βαζει στο παιχνιδι το δηθεν προβατο για να σε τσιγκλισει ισως γιατι του αρεσει το παιχνιδι του ανταγωνισμου αλλες για να σε προκαλεσει να εκδηλωθεις.κι εσυ γινεσαι ξανα κομματια γιατι νομιζες οτι υπαρχει τουλαχιστον ενας πραγματικα γλυκος ανθρωπος που σε θελει αλλα δεν τολμα πραγμα που μπορεις να παρακαμψεις.ανθρακες ο θησαυρος κι αυτη τη φορα...τη γλυτωσες φτηνα αυτη τη φορα,ευτυχως δε μπηκες στο παιχνιδι.
γρατζουνισες λιγο τα γονατα σου αλλα δεν πειραζει τοσο,απο μικρη πεφτεις συνεχως.
ελα να σε παρω αγκαλια,κλαψε να ξεχαστεις,εγω δεν προκειται να σε παρεξηγησω...μονο βαλε καλα στο νου οτι ειναι μασκαρεμενα προβατα που βιαζονται να πεταξουν την προβια και να βυθισουν νυχια και δοντια στην τρυφερη καρδια σου και να την πεταξουν παλι στα σκουπιδια.την επομενη φορα που θα βγεις βολτα στο δασος τσακισε τον πρωτο που θα βρεις...πριν σε τσακισει αυτος για την πλακα του.ξερω πως δε σου αρεσει,εσυ δε θελησες ποτε να κανεις κακο στους αλλους,αυτο ομως ειναι κατι που φωναζει πανω σου κι ολοι το βλεπουν κι ολοι τους θελουν μονο να σε φανε...και τα προβατα-λυκοι και οι πριγκιπισσες...και πρεπει να συντριβεις γιατι τολμας να ελπιζεις.
την επομενη φορα μια τουλαχιστον απο τις πιτουλες που κουβαλας πρεπει να εχει δηλητηριο.
μη φοβασαι οτι ετσι θα γινεις σαν κι αυτους...καιρος να μαθουν οτι μπορεις κι εσυ να παιξεις με τους ορους τους κι οτι εισαι τελικα ενας αντιπαλος που δε θελουν να εχουν απεναντι τους,διαλυσε τους οπως σε διαλυουν.
για μενα θασαι παντα το κοριτσακι μου...ελα να σου πω κι ενα παραμυθι...
μια φορα κι εναν καιρο,σε μια χωρα μακρινη....