6.9.06

ΑΣΚΗΣΗ ΜΝΗΜΗΣ Νο 1



Εμπνευσμενο απο ενα ποστ της Giramondo που ονομαζοταν Στιγμες.

ΜΑΡΤΙΟΣ 1979-ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΦΙΛΙ
Παρτυ γενεθλιων(μου).Η ανοιξη μας ηρθε νωρις.Το σπιτι γεματο κοσμο,γνωστοι και αγνωστοι.Κοσμος παντου ακομα και στην αυλη.Τσιγαρα,τζουρες στα κλεφτα.Το πρωτο φιλι.Δημητρης Δ.Μεγαλος ερωτας απο το Δημοτικο(εγω)Γυμνασιο(εκεινος).Αγκαλιασμενοι στα σκοταδια της αυλης,οχι ομως μονοι.Γλυκο φιλι,απαλα χειλη,ποσο ωραια μυριζει το δερμα του.Η καρδια μου χτυπα σαν τρελη,θα σπασει.Κι η δικη του ομως δεν παει πισω...
ΑΝΟΙΞΗ 1981
Γνωριμια με τη Ρουλα.Η Ρουλα μου,το μοναδικο πραγματικα δικο μου ατομο.Η Ρουλα που αναρωτιεται"ποια ειναι αυτη η ξενερωτη που αγοραζει Ποπ και Ροκ"Η Ρουλα που ακουει κι αυτη Rory Gallagher και με βαζει σπιτι της και μου ανοιγει την καρδια της και τα συρταρια της.Παντα μου αρεσε να ψαχνω τα συρταρια της κι εκεινης τα δικα μου.
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1981-DISCO PUB 38-Αλιμος

Ο Στράτος.Νυχτα καλοκαιριου,ζεστη,υγρη.Απνοια και το αιμα να βραζει.Ναυτικος Ομιλος Αλιμου.Η πρωτη μου φορα.Κατω απο τα αστερια.Αστερια στα φιλια μας.Αστερια στο κορμι.Καταλαβαινω γιατι ο κοσμος τρελλαινεται γι'αυτο το....σπορ,χαχαχα!
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1983
Νυχτα.Γυριζω στο σπιτι.Ακουω βηματα πισω μου,ανατριχιαζω.Σιγα κοριτσι μου,μην εισαι υπερβολικη,μη φρικαρεις με το παραμικρο.Επιταχυνω...κι αυτος το ιδιο.Ενα χερι μ'αρπαζει.Δεν μπορω να αναπνευσω,κατι μου κλεινει το στομα.Παγωνια,κρυο μεταλλο στο λαιμο μου.Δε μπορει να συμβαινει σε μενα αυτο
.ΔΕΝ συμβαινει σε μενα αυτο.Συμβαινει σε ενα κορμι που μοιαζει με το δικο μου,που ποναει σαν το δικο,που ουρλιαζει με τη φωνη μου,αλλα οχι σε μενα,ΟΧΙ ΣΕ ΜΕΝΑ.
ΜΑ'Ι'ΟΣ 1983
Ο Γιωργος.Ο Γιωργος που ερωτευτηκε τις γαμπες μου και που μου εχει πει το πιο γλυκο πραγμα που ακουσα μεχρι τωρα στη ζωη μου.Ο μονος αντρας που μου ειπε ever οτι του αρεσουν ολα πανω μου,ακομα κι ο ιδρωτας μου.Ο Γιωργος που μου εμαθε οτι δεν ειναι ολοι οι αντρες κτηνη,οτι δε βιαζουν ολοι οι αντρες γυναικεια κορμια.Αυτος που δεχτηκε το φορτιο,που σταθηκε διπλα μου,που νταντεψε το μωρο για να ξυπνησει τη γυναικα.Ο ιδιος που ανακαλυψε οτι δεν ειμαι τιποτα το εξαιρετικο ουτε καν μια συνηθισμενη γυναικα και εφυγε γιατι δεν αντεχε να εχει στο πλευρο του ενα καρβουνο που ποιος ξερει αν ποτε θα γινοταν διαμαντι.Ανθρακες ο θησαυρος,Γιωργο μου.
29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1983
Αιμα.Παντου αιμα.Πρωτη φορα βλεπω τοσο αιμα.Αιμα που δε σταματα να τρεχει.Περπαταω κι ο τοπος βαφεται κοκκινος.Τα ποδια μου γεματα αιμα.Ποναω.Μου ξεριζωνουν τα σωθικα.Πρασινα πλακακια παντου,φωτα δυνατα,χειρουργικο τραπεζι.Μια υποσχεση.Εγω εδω δεν θα ξαναβρεθω για κανενα λογο,ποτέ.Μεγαλα λογια...
Κι ο Γιωργος που κλαιει γιατι δεν ξυπναω απο τη ναρκωση.Ματια μου...
23 χρονια μετα κι ακομα κλαιω καθε χρονο τετοια μερα.Του Αγιου Ιωαννη του Αποκεφαλιστη.Συμβολικο;Σιχαινομαι το αιμα...και το κοκκινο χρωμα.
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1985-ΑΝΤΙΠΑΡΟΣ

Η Ρουλα κι εγω.Ποδαροδρομος απο το λιμανι μεχρι τη Disco La Luna.Νυχτα σκοτεινη,χωρις φεγγαρι,μονο αστερια λαμπερα.Συζητηση στο δρομο,σκουντουφλωντας στις πετρες.Η Ρουλα ξεχναει συνεχως τι θελει να πει κι εγω συνεχιζω την κουβεντα της,λεγοντας αυτο που ηθελε να πει."α,ρε Ευα,γι'αυτο σ'αγαπαω,γιατι παντα ξερεις τι θελω να πω.Πριν καν το πω.Κι οταν ξεχναω τι θελω να πω εισαι εδω για να μου το θυμισεις"
Αχ βρε Ρουλα...25 χρονια μετα κι ακομα μ'αγαπας
.
ΜΟΝΟ ΕΣΥ...
1987-1997

Δεκα χρονια φτυσιμο.Ειπαμε,δεν ειμαι τιποτα το σπεσιαλ,το εξαιρετικο,ειμαι ενα ζωο εντελως κανονικο.Ο τελευταιος ας κλεισει την πορτα,το κλεινουμε το μαγαζι.
11 Ιανουαριου 1997-ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Ο Νωντας.Μαυρα μαλλια και ματια σαν τη νυχτα,βελουδινα.Γελαει και γελαει κι η νυχτα.Λαμπει.Ο Νωντας που μολις εχει απολυθει απο το Στρατό και 3 μηνες αργοτερα συνειδητοποιει οτι ειμαι 30 χρονων στο παρτυ που εχουν στησει για μενα στο μπαρ του Γιωργου στην Καστελλα.Επρεπε να μου ζητησεις ταυτοτητα μωρο μου πριν ζητησεις το τηλεφωνο μου.
ΙΟΥΛΙΟΣ 1997
Αποτελεσματα βιοψιας ασχημα.Ο Νωντας κλαιει στο τηλεφωνο οταν το ακουει.Μη με κλαις απο ζωντανη αγαπη μου,κατσε πρωτα να πεθανω.Τη Δευτερα 9 το πρωι μπαινω στο χειρουργειο.Στο σαλονι μας περιμενει η Αλεκα,η μαμα του.Ωραιος τροπος να γνωριζεις την πεθερα σου!Η επεμβαση κραταει μιση ωρα,υποθεση ρουτινας για τους γιατρους,υποθεση ρουτινας η ζωη μου.
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2001 Madrid/Plaza Santana/Rock Bar
Χορευω,τραγουδαω...Bye,bye Miss American Pie για την Cristina που προσπαθει να κανει το ιδιο αν και δεν ξερει γρι αγγλικα
.
Barcelona-Piera
H Pilar ετοιμαζει παεγια προς τιμην μου.Εγω στο σαλονι διαβαζω το Hobbit στα ισπανικα.Με φωναζει,κατι θελει να δω...η ομιχλη ορμα στο σπιτι απο παντου.Γελαμε,το σκηνικο θυμιζει το The Fog.Κι οι δυο λατρευουμε το Stefen King...δεν καταφερα να τελειωσω το Hobbit...ακομα.
ΙΟΥΝΙΟΣ 2002 BARCELONA-MASQUEFA
Παραμυθοσπιτο.Τζαμαρια,κισσος που σκαρφαλωνει στους τοιχους,παρτερια που χωριζονται με βοτσαλα.Κοκκινος καναπες,You've got mail στο video σε απταιστα ισπανικα.Πακετα τσιγαρων παντου,τασακια γεματα,μπουκαλια κοκα κολα.Η ομιχλη μπαινει απο το ανοιχτο παραθυρο.Η Pilar κλαιει...κλαιω κι εγω για τους ιδιους λογους ως το ξημερωμα εκει,κουλουριασμενες στον κοκκινο καναπε.
2 μερες μετα επιστροφη στη Μαδριτη.Επιβιβαση στο τραινο απο Βαρκελωνη για Μαδριτη.Σιχαινομαι τους αποχαιρετισμους και τους αποχωρισμους,hasta luego Pilar,nos vemos pronto.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2006,ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

-Ευα,Θελω να χωρισουμε
-Γιατι;
-Γιατι δεν εισαι τιποτα το σπεσιαλ,το εξαιρετικο
-Ειναι οριστικη η αποφαση σου;
-Ναι
-Μπορω να κανω κατι για να την αλλαξω;
-Οχι
Εγινε η απωλεια συνηθεια μας.....?
Κραταμε λεει τα ομορφα και παμε παρακατω,χμμμμ...τα ομορφα πονανε πολυ γιατι συνειδητοποιεις οτι χαθηκαν,τ'ασχημα πονανε ΠΑΡΑ πολυ γιατι μ'εκαναν αυτη που ειμαι τωρα,δηλαδη..ΑΣΧΗΜΗ.
But...the show must go on..one woman's show σε πριβε κλαμπ,παρασταση που κανεις δε θελει να δει.Ποσο μαλλον να τη χειροκροτησει...
Στιγμες ειναι η ζωη μας Giramondo,εχεις δικιο.Στιγμες που θυμαμαι.
Θυμαμαι....Θελω να θυμαμαι;

14 Comments:

Blogger par-i-saktos said...

τελικα τι ειναι αυτο που μας καθοριζει ως ανθρωπους?Αυτα που εγιναν και μας στιγματισαν ή αυτα που δεν εγιναν και μας αφησαν απωθημενα? Οπως και να εχει σου ευχομαι να εισαι παντα δυνατη για να ξεπερνας τις δυσκολιες της ζωης και υγιης για να ευχαριστιεσαι της ομορφιες της!

1:52 AM  
Anonymous Anonymous said...

ειναι απιστευτο. να εισαι καθημερινα "διπλα" σε ανθρωπους, να μιλας μαζι τους και να μη τουσ γνωριζεις αλλα ουτε να μπορεις να φανταστεις την ιστορια τους!
εγω δε νομιζω οτι οι ανθρωποι πρεπει να ξεχνανε, αυτο θα σημαινε οτι πεθαινουν! απλα να σκεφτονται οτι το σημερα που ειναι σχετικα καλο, ειναι καλυτερο απο το χθες που ηταν χαλια! η ζωη ευα μου ειναι παραξενη και χτυπα αλυπητα, χωρις οικτο! εσυ θελω να πιστευω οτι εισαι δυνατη γιατι τα ξεπερασες η τουλαχιστον προσπαθησες να τα ξεπερασεις ολα!!
ισως μιλαω πολυ και λεω βλακεις, αλλα τωρα θα ηθελα να ειμαι μια δευτερη Ρουλα, εμπιστη και ζεστη, και να σε κανω μια αγκαλιτσα!!!

10:50 AM  
Blogger Estrella_ said...

Ο,τι κι αν πω θα είναι λίγο και δεν ξέρω πώς θα ακουστεί στα αυτιά σου, μέσω της γραφής.

Σε θαυμάζω που είσαι δυνατή.
Ακούς ; Eίσαι δυνατή κι ας νοιώθεις εύθραστη.

(μόνο αγκαλιές)

11:19 AM  
Blogger Εύα said...

ευχαριστω ολοψυχα για τις ευχες σας και τους τρεις.
Κατερινιω,δε λες βλακειες,το αντιθετο μαλιστα,αυτες οι αγκαλιες με γλυτωνουν απο το σαλτο,το μορταλε αυτη τη φορα γιατι το αλλο το εχω απο γεννησιμιου μου.
Αστερατη μου,κομματια ειμαι,χοντρα κομματια,νασαι καλα κι εσυ για τις αγκαλιες.Αχ,να μπορουσα να χαθω,να εξαφανιστω....μεσα στις αγκαλιες σας,να δω κατι διαφορετικο κι οχι το εργο σε καθημερινη επαναληψη.

1:17 PM  
Blogger Σταυρούλα said...

Αχ. ρε Ευάκι μου!Σημασία έχει που 'σαι εδώ μετά απ΄ όλα αυτά, καρδιά μου! Θα ΄ρθουν και τα καλύτερα βρε! ;)

3:15 PM  
Blogger manosantonaros said...

Πονάς χοντρά ε;
Λυπάμαι.Λυπάμαι πολύ.
Λυπαμαι για να μην έχεις όλη τη λύπη μόνη.

5:34 PM  
Blogger Εύα said...

Δεν ειναι ευκολα για τις κοκκινομαλλες με πρασινα ματια Μανο μου.Νομιζουν πως ειμαστε μαγισσες που κλεβουνε ψυχες και μας αποφευγουν...μια και δεν μπορουν να μας ριξουν στην πυρα.Δεν χανουν ομως την ευκαιρια να μας ριξουν ενα-τουλαχιστον-φτυσιμο.Κι αν ειμαστε μαλιστα και σαν τις γυναικες που ζωγραφιζε ο Ρουμπενς,ακομα χειροτερα.
Σ'ευχαριστω για τα λογια σου και τη συμπαρασταση σου,δε θελω ομως να πικραινεσαι.Θελω να εισαι χαρουμενος,μου κανει καλο να βλεπω τη χαρα των αλλων.

6:40 PM  
Anonymous Anonymous said...

eva,evaki μη ξεχνας, το πιο πηχτο σκοτάδι είναι λίγο πρίν ο ήλιος βγεί...

9:54 AM  
Blogger jul said...

Μπράβο σου που μπορείς μετά από όοοολα αυτα να είσαι δυνατή...Έχεις περάσει πολλά και το πιο σημαντικό είναι η Ρούλα που βρίσκεται πάντα δίπλα σου...
Όσοι έχουν μια "Ρούλα" δίπλα τους ειναι τυχεροί!!

11:02 AM  
Blogger maika said...

Τα παλιά πονάνε,δε λέω αλλά δυστυχώς έγιναν και δεν αλλάζουν.
Βράστα ρε συ Εύα και προχώρα.
Κοίτα μόνο μπροστά! Κάπου εκεί περιμένουν και πολλά καλά,θα δεις!

Εσείς οι κοκκινομάλλες μάγισσες,εμείς οι ξανθές χαζές... Ποιός χαζός και ζηλιάρης τα ξεκίνησε όλα αυτά??

φιλιά

4:14 PM  
Blogger Giramondo said...

"..ΑΣΧΗΜΗ..."

Όποιος σε έπεισε για αυτό είναι πραγματικά άσχημος/η...
Η ομορφιά μας γλυκιά μου είναι για τους λίγους...για αυτούς που ξέρουν να τη δουν.

Όσο για τις στιγμές τόσο τις κακές...όσο και τις καλές...να τις θυμάσαι...γιατί αυτές μόνο σου μαθαίνουν την αξία των στιγμών που ζεις κάθε μέρα.

Σε ευχαριστώ για "το διάλογο...των στιγμών" που κάναμε.

6:33 PM  
Blogger Εύα said...

Μαικα,καλη μου,ναι,υπαρχουν και καλες στιγμες μπροστα μας,μονο που καποιος παντα φροντιζει να ελεγχει την πτηση και να ξυνει την πληγη.
Giramondo,καλως ηρθες στο φτωχικο μου.Παρακαλω,ο διαλογος ειναι υποχρεωση αν και μου ειπαν οτι δεν ξερω να κανω διαλογο...μαθαινω παντως.Εγω σε ευχαριστω για την εμπνευση που μου εδωσες με το ποστ σου και συγγνωμη που απεσυρα το σχολιο που σου ειχα γραψει καπως ακομψα.

8:10 PM  
Blogger Giramondo said...

θα είχες σίγουρα τους λόγους σου!


Πολλά φιλιά...α...και μην αφήνεις κανέναν να σου λέει τι μπορείς και τι δεν μπορείς να κάνεις...άκου δεν μπορείς να κάνεις διάλογο!!!

Σματς

8:44 PM  
Blogger Εύα said...

μαγισσουλα,θα το εχω υποψην μου,στο υποσχομαι.Αργει να ξημερωσει ακομα αλλα που θα παει :-)
Τζουλια,δεν ειμαι δυνατη,απλα ειμαι ζωντανη.
Φαφαλακι μου γλυκο,πρωτη φορα ειπα οσα ειπα.Ακομα κι η Ρουλα δεν τα ξερει ολα αυτα.Την εξυσα βαθια την πληγη,να δουμε αν θα μας βγει σε καλο.
Ρενατα,ναι,θα ερθουν,μονο που ελπιζω να ερθουν σε αυτη τη ζωη.Αντε,μετα απο 15 μερες που τελειωνει η επιδραση της εκλειψης και της εξεταστικης βεβαιως,βεβαιως,χαχαχα!

10:48 PM  

Post a Comment

<< Home