σκονη....

ειμαι σε αδεια...η μερα ειναι αδεια,η πολη ειναι αδεια(αυτο ειναι καλο...),ολοι λειπουν σε αδεια.

συντομα εχω συνεντευξη για καινουργια δουλεια...για καλυτερα;Μου ειναι αδιαφορο...

Το τηλεφωνο βουβαθηκε...δεν παραπονιεμαι,δε μου αξιζει κατι παραπανω...

Λεω να γραφτω στις εξετασεις του Θερβαντες...για να με κοψουν παλι αφου τα ισπανικα μου μοιαζουν με εκεινα που μιλουσαν στη Ραβαλ (πριν γινει της μοδας)και η Real Academia θα με τιμωρησει για αλλη μια φορα...

Αγοραζω πραγματα για το σπιτι μου...τ'αφηνω στη γωνια μεσα στη σακουλα τους...ισως καποτε να τα τοποθετησω...

Ο εφιαλτης επεστρεψε...με εναν ακομα πρωταγωνιστη...αυτον που δε θα επρεπε να συμμετεχει...

Ζω...δλδ αναπνεω.Ξερω πολυ καλα,μου το επαναλαμβανουν αλλωστε συχνα πυκνα οτι ο κοσμος ειναι γεματος αντρες...το βλεπω...ομορφοι αντρες,τρυφεροι,αξιοι να τους εμπιστευτεις,να αφεθεις μαζι τους...χαρισμα σας.

Ολα καλα δλδ...το τηλεφωνο δε χτυπα κι εγω δεν εχω να περιμενω πια ουτε ενα τηλεφωνημα.Τι θα επρεπε δλδ,να περιμενω τον επομενο μεγαλο ή μικρο ερωτα που θα με ξαναδιαλυσει;Αφου εξακολουθει να με διαλυει ο προηγουμενος που σπαει τα μικρα κομματια μου σε ακομα μικροτερα...την κανω αθορυβα...η σκονη αλλωστε δεν κανει θορυβο...

...και χανομαι μες στο μυαλο μου...κι ηχει στα αυτια μου μια υποσχεση...η μονη που κρατησα...

The Doors- You're lost little girl